About
I have always been of opinion that one is born rather than becomes a philosopher. Having passed all stages necessary to become a scholarly philosopher in Armenia, i.e. the Department of Philosophy of the Yerevan State University (1989 – 94), the Institute of Philosophy and Law of the National Academy of Sciences of Armenia (1995 – 97, postgraduate student), I have never worked as a philosopher. Nevertheless, I have always considered myself, moreover, felt a philosopher, and I am going to make public here the philosophical thoughts that have accompanied and I am sure will accompany me throughout my conscious life.
I have never doubted that a true philosopher should not repeat or analyze, or at least only repeat or analyze, the views of another philosopher, even a great or greatest one, but must rather try to create his own philosophy, of course, being well familiar with great philosophers’ theories. That is what I am trying to do here, and it is up to the reader to judge how far I succeed in doing that.
The reader will find almost no references or citations in my works, because another belief of mine is, although it may look like some “challenge” to the modern academic community and therefore I offer my apologies to it in advance, that the very essence of Philosophy rules out the traditional scientific approaches for those engaged in it.
As to the other, “non-philosophical” part of my activity, I have exercised and I am exercising it in my country’s media, in particular, the Azg newspaper (1994 – 95), the Noyan Tapan news agency (1998 – 2006), US-funded Radio Free Europe/Radio Liberty (from 2006 up to date), where I am trying to be of the biggest benefit to my country it can expect from me, i.e. to promote democratic values and human rights in Armenia.
Arman Hovhannisyan
————
Ես միշտ այն կարծիքին եմ եղել, որ փիլիսոփա ծնվում են եւ ոչ թե դառնում: Անցած լինելով հանդերձ փիլիսոփա-գիտնական դառնալու համար բոլոր անհրաժեշտ աստիճանները` Երեւանի պետհամալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետ (1989 – 94 թվականներ), Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի Փիլիսոփայության եւ իրավունքի ինստիտուտի ասպիրանտուրա (1995 – 97 թվականներ), ոչ մի օր չեմ աշխատել բուն մասնագիտությամբս: Այդուհանդերձ, ինձ միշտ համարել, ավելին` զգացել եմ փիլիսոփա, եւ այստեղ կհրապարակեմ այն փիլիսոփայական խոհերս, որոնք ուղեկցել են եւ, վստահ եմ, ուղեկցելու են ինձ ամբողջ գիտակցական կյանքիս ընթացքում:
Երբեւէ չեմ կասկածել, որ ճշմարիտ փիլիսոփան պետք է ոչ թե կրկնի կամ վերլուծի, կամ առնվազն ոչ միայն կրկնի կամ վերլուծի որեւէ այլ, թեկուզեւ շատ մեծ կամ ամենամեծ փիլիսոփայի հայացքները, այլ պետք է փորձի սեփական փիլիսոփայությունը ստեղծել` անշուշտ, քաջածանոթ լինելով մեծ փիլիսոփաների տեսություններին: Հենց դա էլ փորձում եմ անել, թե որքանով հաջող` թող դատի ընթերցողը:
Ընթերցողը ինձ մոտ գրեթե չի գտնի հղումներ կամ մեջբերումներ, քանի որ մեկ այլ մեծագույն համոզմունքս է, թեկուզեւ դա կարող է «մարտահրավեր» թվալ արդի գիտական հանրությանը եւ հետեւաբար նախօրոք հայցում եմ նրա ներողամտությունը, որ փիլիսոփայության բուն իմաստը բացառում է ավանդական գիտական մոտեցումները իրենով զբաղվողների համար:
Ինչ վերաբերում է գործունեությանս մյուս` «ոչ փիլիսոփայական» կողմին, ապա այն իրականացրել եւ իրականացնում եմ երկրիս զանգվածային լրատվամիջոցներում, մասնավորապես` «Ազգ» օրաթերթում (1994 – 95), «Նոյյան տապան» լրատվական գործակալությունում (1998 – 2006), «Ազատ Եվրոպա»/«Ազատություն» ռադիոկայանում (2006 թվականից մինչ օրս), որտեղ փորձում եմ իմ երկրին տալ ամենամեծ օգուտը, որ այն կարող է ակնկալել ինձնից` նպաստել ժողովրդավարական արժեքների եւ մարդու իրավունքների արմատավորմանը:
Արման Հովհաննիսյան
